| تبليغات | X |
 |
Face to face with sharks
Interview with an international Underwater Cinematograph – Charles Maxwell
هفته پیش مصاحبه ای داشتم با چارلز ماکسول، عکاس و فیلمبرداربین المللی زیر آب در آفریقای جنوبی که خوشبختانه به لطف دوستم حمیدرضا بناری در هفته نامه نسیم جنوب به چاپ رسیده است. پس گفتگو این است:
چارلز ماکسول یک تصویربردار زیرآب است که در کیپ تون، ،آفریقای جنوبی فعالیت دارد و به عنوان یک عکاس و عاشق محیط زیست دریا، مدت 35 سال است به تصویربرداری و عکاسی زیرآب فعالیت دارد و تا کنون مستندهای مختلفی را برای شبکه BBC و موسسه نشنال ژئوگرافیک و شبکه دیسکاوری تهیه کرده است. بخشی از گفتگوی زیر برگرفته از مصاحبه مجله نشنال ژئوگرافیک است با وی و مابقی نیز حاصل گفتگوی ما با اوست که مشتاقانه از تجربیاتشان در دریا سخن گفتند و بخشی از عکسهای جدید خود را نیز در اختیار ما گذاشتند.
- به طور خلاصه، از نظر خودتان چارلز ماکسول چه کسی است؟
من واقعا یک آدم خیلی معمولی هستم. همیشه عاشق دریا و حیوانات و ماهیهایی که در آن زندگی می کنند بوده ام. و خوشبختانه زندگی در کیپ تون – در گوشه جنوبی آفریقای جنوبی – این فرصت را به من داده است که بتوانم درست نزدیک خانه ام غواصی های باشکوه داشته باشم. با اینکه 40 سال است که غواصی می کنم، اما هنوز هم وقتی که قایقم را برای یک غواصی به "فالس بی" می برم، لذت می برم. فالس بی در مرز اقیانوس های هند و اطلس است و از لحاظ زیست دریا بسیار غنی است. با این حال جای چندان راحتی برای غواصی نیست. برعکس خلیج فارس که دریا همیشه آرام و شفاف و گرم است، اینجا همیشه وضعیت فرق دارد. معمولا آب سرد است و دمای آن در حدود 14 درجه سانتیگراد است. البته هرچه در امتداد شمال به سمت موزامبیک می روید آب گرمتر می شود.
- چطور شد که وارد دنیای تصویربرداری زیرآب شدید؟
من غواصی رو از سال 1968 شروع کردم و خیلی زود به عکاسی از موضوعات ثابت و بی تحرک در زیرآب علاقه مند شدم. اون موقع وسایل مطمئن امروزی هم نبود و همیشه دوستانی که توی قایق بودند شاکی بودند، چون مجبور بودند مسیر من را از بالای آب دنبال کنند و فلاشهایی رو که بعد از هربار استفاده من در زیرآب، خراب می شد، برايم عوض کنند. بعد از آن خیلی علاقه مند شدم به کاوش غارهای زیرآب و در سال 1987 از من دعوت کردند تا رهبری یک تیم غواصی رو جهت کاوش غار "دراگون بریز" برعهده بگیرم. دراگون بریز یکی از بزرگترین دریاچه های زیرآب جهانه و در نامیبیای شمالی که یک کشور کم جمعیت در همسایگی آفریقای جنوبیه قرار داره. در اون ماموریت با جرالد فاور، فیلمساز سوئیسی آشنا شدم که جهت تهیه مستندی از ماجراجویی ما آمده بود. ما دوستای خوبی با هم شدیم و من در کار سخت نورپردازی آن هم در محیط یک غار زیرآب بهش کمک می کردم. بلافاصله بعد از پایان کار و برگشت به "کیپ تون" یک دوربین فیلمبرداری 8 میلی متری خریدم که اون روزها دارای "کیفیت پخش تلویزیونی" بود. وقتی که اولین کارم درآمد واقعا هیجان زده شدم. یه فیلمبرداری بود از لوله های ترکیده ی فاضلاب که به دریا می ریخت و من برای بخش لطمه های زیست محیطی در یکی از شبکه های تلویزیونی افریقای جنوبی تهیه اش کردم. بنابراین اولین کارم فیلمبرداری از فاضلاب بود. بعد از اون کارها کم کم خوب شد و خوشبختانه تا امروز خوب بوده است.
- برای واردشدن به این حرفه چه نوع آموزش های رسمی دیده اید؟
من یک غواص حرفه ای هستم. عکاسی و فیلمبرداری را بعدها به خاطر سرگرمی انتخاب کردم که البته آخرش از غواصی حرفه ایم که مهمترین منبع درآمدم بود، پیشی گرفت. و این یکی از بهترین چیزهای مربوط به شغلم هست که هیچ چیزدیگه ای نمی تونه جای این تجربه رو بگیره.
- شما از چه نوع وسایل یا تجهیزاتی استفاده می کنید؟
در حال حاضر بیشتر از دوربین های DVCAM زیرآب استفاده می کنم، چون کیفیتشون برای پخش تلویزیونی قابل قبوله و دوربینهاش هم جمع و جور و ارزونه. با دوربین های فیلمی 16 و 35 میلی متری هم فیلم گرفتم، اما شخصا اون حالت سنتی بودن دوربین های کوچک رو بیشتر ترجیح میدم. گام بعدی برای من، فرمت جدید HD است که باید انشاالله در یک دوربین جمع و جور وارد بازار بشه. سعی می کنم همیشه با جدیدترین تجهیزات پیش برم، نه فقط در مورد دوربین بلکه در مورد تجهیزات نورپردازی، محفظه ضدآب و وسایل ارتباطی زیرآب. الان از محفظه Amphibico و نورافکن های Kowalski Xenon استفاده می کنم. خوشبختانه یک تکنسین دریایی رو می شناسم که تمام تجهیزات تخصصی منو طراحی و تولید می کنه. مثلا towcam که قراره در فیلمبرداری از خشم کوسه ها که می خوام همین زمستون برای نشنال ژئوگرافیک کار کنم، ازش استفاده کنم. یه انبار دارم پر از تجهیزات پیشرفته و عجیب غریب.
- آفریقای جنوبی برخی از بی نظیرترین و دست نخورده ترین آبهای ساحلی رو داره. چه چیزیش بیشتر از همه برای شما مهمه؟
آفریقای جنوبی از لحاظ تنوع زیستی دریا بسیار متنوعه و از جنگلهای کلپ در آبهای سرد جنوب کیپ گرفته تا آبهای نیمه استوایی کوازولو- ناتال متغیره. و این امر به دلیل وجود دو جریان قدرتمند اقیانوسی ست که یکی جریان اقیانوسی بنگوئلاست که از جنوب اقیانوس اطلس در امتداد ساحل شرقی به سوی شمال حرکت می کنه و یکی دیگه جریان گرم موزامبیکه که در امتداد ساحل شرقی به سوی جنوب سرازیر می شه. این دو جریان در کرانه های آگولهاس تلاقی می کنند و در هم می آمیزند. و نتیجه این می شه که در ساحل آفریقای جنوبی شما می تونید کوسه های آفتابگیر و نهنگ های جنوب، کوسه نهنگ ها و ریف های مرجانی رو همگی در یه منطقه کوچیک مشاهده کنید.
- کمی از خانواده تون بگید و اینکه عکس العمل اونا نسبت به حرفه شما چی هست؟
من ازدواج کردم و دو پسر و یه دختر دارم. همشون غواصی می کنند، اما عشقشون جای دیگه ای ست. اما این قضیه زیاد نگرانم نمی کنه و اگر چه خیلی خوبه که شغلم رو به اونا انتقال بدم اما معتقدم که اونا باید خودشون به دنبال سرنوشتشون باشن. گاهی اوقات که تصویربرداریهای سختی از کوسه ها دارم، همسرم خیلی نگران می شه اما چون من اصول سفت و سختی رو از نظر ایمنی رعایت می کنم، این نگرانی خیلی کم پیش میاد. شغل من هیچ وقت نمی تونه بدون خطر باشه، اما باید علی رغم دستیابی به بهترین نتیجه در کار، این خطرها رو هم به حداقل رسوند.
- چه فرقی هست بین دنیای زیرآب و دنیایی که در اون زندگی می کنیم؟
زیرآب بودن درست مثل اینه که تو یه دنیای دیگه باشی. به جز صدای حباب غواص ها و ترق تروق موجودات مرجانی، تقریبا هیچ صدای دیگه ای نیست. نهنگ ها، دلفین و شیرهای آبی در زیرآب کاملا شلوغ و پرسر و صدا هستند. چون صوت در آب به دلیل چگال بودن آب سریع تر از صوت در هوا سیر می کنه، بعضی وقت ها صدای نهنگ های گوژپشت رو می شنوم که کیلومترها از من فاصله دارند. صداشون رو می شنوم اما نمی دونم کجا هستند یا دارند چه کار می کنند.
- اگر قرار باشه پیام ویژه ای رو به خواننده های ایرانی این گفتگو بفرستید، دوست دارید چه چیزی بگید؟
شما در کشوری زندگی می کنید که سرشار از تاریخ زیباست و قدمتش به هزاران سال می رسه: خواستگاه تمدن. برای واقعا باعث افتخاره که صحبتهام قراره به زبان فارسی ترجمه بشه. در جایی می خوندم که زبان فارسی باستان رو تو کتیبه های به جامونده از سلسله هخامنشیان پیدا کردند. یعنی سلسله ای که تقریبا 2600 سال پیش فرمانروای سرزمینهای قلمرو آریایی ها (که اسم امروزی ایران از اون گرفته شده ) بود. منظورم اینه که زبان شما از تاریخی بسیار طولانی تر نسبت به زبان انگلیسی که من به اون صحبت می کنم برخورداره.
- و حرف آخر شما؟
برای شما و همه ی هموطنای ایرانی تون تو این روزهای سخت و پرفراز و نشیب بهترین آرزوها رو دارم. کار سخت ترجمه هم بر عهده ی توئه که البته می بینم انگلیسیت خیلی خوبه ، پس زیاد مشکلی نداری. راستی آدرست هم همینه که گفتی؟ می خوام چندتا DVD از کارهام رو برات بفرستم.
آهوی خارگ
بگذریم. اینجا آهو دارد به هر حال. چه تعجب کنی چه ساده بگذری و بگویی" آهو که دوتاشان از کنار ماشین ما گریختند"[5] یا به قول برخی بگویی "...در طول سالهایی که از آوردن آنها به جزیره می گذشت هم این جانوران و هم ساکنین جزیره به دیدارهای ناگهانی یکدیگر عادت کرده بودند..."[6] یا اصلا در بمانی که این آهوها از کجا یا از چه وقت در این جزیره ساکن بوده اند. در واقع نخستین کسی که پیدایش آهو در خارگ را مورد تیزبینی قرار داده مرحوم کریم کشاورز است که در سال 1333 در میان زندانیان سیاسی تبعید شده به خارگ گذارش به خارگ افتاده و او هم همچون نویسنده های پیشین، به اجبار قلمی چند راجع به جزیره رانده است. و در مورد آهوان خارگ می نویسد: " . . . قریب دویست آهو هم در تپه و ماهورها ویلانند. درباره پیدایش این آهوها روایات گوناگون شایع است. ماموران پادگان می گویند که بیست سال پیش]1313 [ دریادار بایندر یک جفت آهوی نر و ماده به اینجا آورد و رها کرد و این آهوان از بازماندگان زادولد آن جفت هستند. کدخدا رسولی که از دست نشاندگان خان حیات داودی است می گوید آهوان خارگ نوادگان یک جفت آهوی نر و ماده ای هستند که خان در خارک رها کرده است.
|
به یغما میبرند جان مرجانها را |
 |
 |
|
به گزارش آفتاب، درحالی كه آبسنگهای مرجانی متنوعترین اكوسیستمهای جهان هستند، جدیدترین خبرها از جنوب ایران حاكیست تخریب این ذخایر جهانی به شدت در حال انجام است و سازمان حفاظت محیط زیست نیز علیرغم تلاشهای خود، به دلیل نبود گارد ساحلی و امكانات وتجهیزات لازم، هنوز نتوانسته است نظارت كاملی بر آنها داشته باشد، به شكلی كه به گفته مسؤولان این سازمان، بسیاری از شركتهای نفتی حتی اجازه بازدید از پروژههای خود را به این سازمان نداده و عملیات اجرایی برخی طرحها در این زمینه برخلاف گزارش ارزیابی ارایه شده اجرا میشود و برخی دیگر هم گزارش ارزیابی ارایه نمیكنند. |
جلبک های دریایی و آنچه باید بدانیم
مصطفی دهقان
ahlejonoob@yahoo.com
اهمیت و کاربرد جلبکهای دریایی از نظر پیشینه تاریخی به قبل از میلاد برمی گردد . در آن زمانها چینیها از صندل های چوبی استفاده می کردند. این کفشها به مرور موجب سفت شدن، ترک خوردن و زخم شدن کف پا می شدند. استفاده از جلبکهای دریایی باعث نرمی و کاهش التهاب پوست و بند آمدن خونریزی از محل زخمها می گردید و حتی خوراکی برخی از آنها ، جهت درمان بسیاری بیماریهای میکروبی وانگلی روده و گواتر استفاده می شد(Teseng1983).
نفتی ها همچنان به تخریب محیط زیست می اندیشند!
اخبار استانی بوشهر امروز در گزارشی با اعلام اینکه" کلاغهای هندی در جزیره خارگ مزاحمت های زیادی را برای صنعت نفت ایجاد کرده اند، اعلام داشت که این کلاغها که حدود ۴۰ سال پیش توسط شرکت نفت و برای کنترل جمعیت موشها به جزیره آورده شده اند، بیش از حد پرجمعیت شده اند و می بایست با آنان به مبارزه پرداخت "
اولا این کلاغها را شرکت نفت به جزیره نیاورده و حضورشان در جزیره نیز بیش از ۴۰ سال است. ثانیا کلاغهای متین جزیره را با صنعت نفت چه کار است؟ این نخستین بار نیست که نفتی ها با همکاری اداره حفاظت از محیط زیست دست به نابودی و تخریب جانوران و پرندگان و در کل زیست بوم طبیعی در خارگ می زنند.
از دلایل جالب توجهی که در توجیه حرکت خود برای نابودی این پرندگان اعلام کرده اند می توان به این موارد اشاره کرد: آلوده کردن معابر عمومی بوسیله مواد دفعی، حمله دسته جمعی به مردم، مزاحمت برای نوزادان آهوان، قرار گرفتن در مسیر هواپیما، قطع کردن سیم های مخابراتی و از همه مهمتر ایجاد مزاحمت در صنعت نفت!
با این توصیفاتی که در این گزارش از کلاغهای هندی جزیره خارگ ارائه کرده اند باید گفت که این پرندگان سیاه چرده، کلاغ نیستند و در واقع نوعی دایناسور بالدار هستند که از روزگار ماقبل همچنان در حال زیستن در جزیره هستند و همواره مانع از صدور نفت و آزار و اذیت پرسنل از جان گذشته ی محیط زیست ویا . . . شده اند.
گفتنی است که دو سال پیش نیز مدیران نفت و محیط زیست و استاندار و بوشهر در جلساتی که مدیریت عملیات عمومی (اداره ای که منحل شد) و شهرداری و بخشداری جزیره برپا کردند، تصمیم گرفتند که ورود هر نوع جاندار چهارپا به خارگ و زیستن آن در جزیره را ممنوع اعلام کنند. حتی در جلساتی ویژه آقای استاندار تشریف آوردند به خارگ ( با هلیکوپتر) که در مورد خروج بزهای جزیره خارگ هرچه زودتر تصمیم گیری کنند.
آنها سمت بخشداری جزیره خارگ را تا آنجا به خفت و خواری کشیدند که بخشدار محترم می بایست می نشست پشت میز و درخواست افرادی را که می خواستند برای مراسم استقبال یا دیگر مراسم، گوسفندی را به جزیره وارد کنند (جهت ذبح)، تایید کند. در واقع ورود احشام به جزیره حتی برای ذبح نیز باید با مجوز از سوی بخشداری و با همکاری نیروی انتظامی در جزیره انجام شود! حال کلاغهای بیچاره که جای خود دارند. . .
مرگ آرام 151 دلفین در خلیج فارس
و دریای عمان
البته از این موضوعات در دست بررسی بسیار داریم و اینکه چه روز این بررسی های کارشناسانه به نتیجه خواهد نشست، پرسشی است که پاسخش کاملا واضح و آشکار است. مساله محیط زیست و حفاظت از پرندگان و آبزیان و پستانداران دریایی و دیگر گونه های نادر طبیعی در ایران امری است کاملا ناشناخته برای کسانی که خود را مسئول این بررسی های شاید کارشناسانه نامیده اند. این 151 دلفین تنها تلفاتی است که در یک ماه و در واقع فاجعه ای است که در این کوتاه مدت رخ داده و اگر بخواهیم فجایع دیگری را در نظر بگیریم، همچون نشت مواد نفتی و گوگرد در آبهای خلیج فارس بر اثر شکستگی خطوط لوله های نفت زیر دریا ( مثلا نشت صدها بشکه نفت در سواحل جزیره خارگ در سال 85 )، مرگ 5 نهنگ قاتل در فاصله سالهای 75 تا هشتاد ( مشاهده شده در ساحل خارگ) و بسیاری فعالیت های خصمانه که به نام " پروژه استحصال زمین از دریا" و . . . . بر اکوسیستم خلیج فارس و دریای عمان وارد ساخته ایم، به راحتی خواهیم یافت که اینها عوملی است که در مرگ ناگهانی این دلفین ها چندان هم بی تاثیر نبوده است. بی توجهی ما به دلفین ها و از طرفی توجه بیش از حد دریاداران نیروی دریای آمریکا به این پستانداران دریایی برای مقاصد نظامی آن هم در همین خلیج فارس، آیا نمی تواند محرکی باشد برای آنها که در حال بررسی هستند؟
امیدوارم این فاجعه دردناک تلنگری باشد برای ریاست محترم سازمان محیط زیست که کمی هم به خویش زحمت دهاد و به جای صدور مجوزهای غیر قانونی برای تخریب جنگل ها و مناطق توریستی ( به نفع دوستان عزیزمان در صنعت نفت! )، به ما که هیچ، لا اقل به فکر این موجودات زبان بسته و بسیار پرارزش محیط زیست ایران باشد.
آلودگي سواحل خليج فارس به طور کامل پاکسازي نمي شود
بر اساس اعلام سازمان محيط زيست استان گلستان، شرکت توانير که آلوده کننده سواحل خليج فارس است، بايد براي رفع اتهام منطقه آلوده را پاکسازي کند. اين در حالي است که سازمان محيط زيست اعتقاد دارد نمي شود اين منطقه را به صورت صد در صدد پاکسازي کرد.
آلودگی سواحل خلیج فارس به طور کامل پاکسازی نمی شود
تکلیف پاکسازی آلودگی نفتی خلیج فارس مشخص نیست
هيچ کس مسئوليت پاکسازي سواحل خليج فارس را برعهده نمي گيرد. شرکت توانير مقداري از گلهاي ساحل را برداشته و اسم اين کار را پاکسازي گذاشته است. اظهارات ضدو نقيض درباره علت و ميزان آلودگي هنوز ادامه دارد.
تصویر ساحل آلوده شده خلیج فارس
بر روی ادامه مطلب کلیک کنید
ساختوسازهای بدون ارزیابی زیستمحیطی مانند اسكلهسازی، احداث پلتفرم، نصب خطوط انتقال نفت و گاز و دستبرد به این ذخایر و ... موجب شده بسیاری از مرجانهای جنوب كشور نابود شوند. 