تپه های مرجانی باستانی در معرض نابودی

Û ترجمه: ایکار

 

تصور کنید که یک بولدوزر غول پیکر در حال درهم شکستن جنگلهای بارانی آمازون، ویران کردن درختان، له کردن حیوانات و خراب کردن سازه های هزار ساله ای است که، همگی دارای اهمیت ویژه ای هستند.

معادل چنین پدیده ای در طبقات عمیق کف اقیانوس برای تپه های مرجانی باستانی که تازه اسرار و رموز آنها در حال آشکار شدن است اتفاق می افتد.

 

صید ترال خطری بزرگ برای ریف های مرجانی

 

اینها تنها ریف های استوایی که ما می آنها را می شناسیم نیستند ،بلکه مرجانهای آب سرد هم که در اعماق 2000 متری از سطح اقیانوس ،به دور از نور آفتاب ودر جایی که دمای آب می تواند به سردی4 درجه سانتیگراد باشد زندگی می کنند،مشمول این پدیده هستند.

هر ذره ای از این ریف ها بر خلاف تاریکی و جای سردش به زیبایی همتایان استوایی خود است .برای مثال ریف های Lophelia pertusa که در سواحل اسکاتلند ، نروژ و ایرلند، به عنوان شاخه های خوشمزه رشد می کننداز رنگ های نارنجی به صورتی تاسفید وجود دارند . همچون ریف های استوایی،آنها هم خانه ای برای جمع کثیری از دیگر موجودات ازجمله: ستاره ماهی، توتیا، شقایق، اسفنج ها،کرم ها و خرچنگ ها هستند. آن ها همچنین ممکن است که محل های مهمی جهت تخم ریزی و پرورش گونه های متعدد ماهی ها از جمله گونه هایی که از لحاظ تجاری با ارزش اند، باشند.

با وجود این بیولوزی آنها بسیار متفاوت است. مرجانهای استوایی (گرمسیری) بیشتر غذای خود را از جلبک های همزی که ازطریق فتوسنتز انرزی می گیرند به دست می آورند. در نقاطی که مرجان آب سرد رشد می کند از نور خورشید خبری نیست، بنابر این مرجانها ازطریق گرفتن موجودات میکروسکوپی و ذرات غذایی که در اطراف آنها شناور است تغذیه می کنند. همچنین مرجانهای آب سرد بطور ناباورانه ای به کندی رشد می کنند: 400 سال طول می کشد تا یک مرجان، تنها 2 سانتیمتر ضخیم شود. بزرگترین ریف هایی که تاکنون کشف شده اند، بیش از 3 کیلومتر عرض و 45 کیلومتر طول دارند و دست کم 4500 سال قدمت دارند- در میان قدیمی ترین سازه های زنده موجود در سیاره ما.

             اگرچه ماهیگیران از مدتهای طولانی از وجود آنها آگاه بوده اند، تنها در دهه ی اخیراست که دانشمندان براستی شروع به مطالعه بر روی مرجان آب سرد کرده اند. این ریف ها در اطراف دنیا از دریای برینگ و اروپای شمالی گرفته تا فلوریدا، جزایر گالاپاگوس، اقیانوس منجمد جنوبی و حتی قطب جنوب مشاهده شده اند. اکثر ریف های عمیق-آب (Deep-Water) تا اندازه ای نقشه برداری شده اند و احتمال دارد که ریف های بیشتری وجود داشته باشدکه کشف شوند. بسیاری رموز مثل جزئیات چگونگی تغدیه ی ریف ها و تولید مثل، حتی در مورد ریف های کاملا مطالعه شده همچنان باقی است. شانس تحقیق کردنِ بیشتر در مورد این اکوسیستم های بی نظیر به طور هشدار دهنده ای در حال از دست رفتن است.

کشتی های ماهیگیر صنعتی که تورهای بزرگ آنها هر جیزی را در مسیر خود به دام می اندازد، به یکباره از توسعه ریف ها و نواحی صخره ای کف اقیانوس جلوگیری کردند، زیرا تورهای آنها در ریف ها گیر کرده و آنها را می گسستند. اما ابداع کشتی های ماهیگیر ترال صخره رد کن  (Rockhopper)  در سال 1980 این وضع را تغییر داد. این ترال ها به تایر های لاستیکی بزرگ یا غلتک هایی مجهز شده اند که به تور اجازه می دهد براحتی از روی هر سطح ناصاف و خشنی عبور کند.بزرگترین ترال ها با غلتک های سنگین وبه قطر 75 سانتیمتر ( 30 اینچ ) بسیار قدرتمند بوده و قادر به حرکت دادن تخته سنگ هایی به وزن 25 تن هستند. از این رو امروز مجازا نقطه ای از کف اقیانوس وجود ندارد که از ترال شدن در امان باشد. شگفت آور هم نیست که این ترال ها – که حالا کاربردشان بسیار گسترش یافته- به شدت در حال خسارت زدن به ساختارهای نازک و کند رشدی همچون ریف های مرجانی هستند. دکتر جان هلجی فوسا از موسسه تحقیقات دریایی نروژ می گوید:" دنده های صخره رد کن، ریف ها و دیگر زیستکاه های آسیب پذیر را خرد می کند". همچنین " ترالینگ ( تور انداختن ) در اعماق بدترین تحدید برای تنوع زیستی در ژرفای دریا است".  

            در آزمایشی در اطراف آلاسکا 55 در صد از مرجان های cold-water با یک عبور ترال آسیب دیده و تا یک سال بعد ترمیم نیافته بود. آثار تخریب با بیش از 4 کیلومتر طول در ریف های شمال شرقی اقیانوس اطلس مشاهده شده اند. و در ناحیه هایی در اطراف کوه های مرجانی جنوب استرالیاکه به شدت در آنها ماهیگیری شده، 90 درصد از سطحی که سابقا مرجانها برروی آن رشد می کردند، هم اکنون صخره ای برهنه است.

تورهای متروک  (Ghost gillnets )– تورهایی که نزدیک ریف های مرجانی نصب شده اما ناپدید یا به حال خود رها شده اند – نیز خود یک مشکل هستند. این تورها می توانند بر روی ریف ها گیر کرده و به دام انداختن و کشتن هرچه را که درون آنها شنا می کند ادامه دهند و بیرون آوردن آنها از آب بدون خسارت زدن به ریف ها مشکل است.

            دانشمندان از این که صید ترال و دیگر آسیب های ناشی از ماهیگیری 30 تا 50 درصد از مرجان های آب سرد اطراف سواحل نروژ را تخریب کرده است، نگران اند. درصد جهانی ممکن است مشابه باشد، با توجه به اینکه دیگر ریستگاه های عمیق-آب نیز تحت تاثیر قرار گرفته اند. در راس این مشکل، آلودگی دریایی، اکتشافات نفت و گاز نیز ممکن است زیستگاه های عمیق – آب را تحت تاثیر قرار دهند.

            این خسارت تنها یک زیان زیستی نیست. مرجانهای آب سرد زیستگاه های مهمی برای جمعیت های ماهیانی است که قبلا بیش از حد مورد بهره برداری قرار گرفته اند. فقدان پرورشگاه های ماهی ها از طریق تخریب مرجان ها به عنوان فقدانی اقتصادی برای صنعت ماهیگیری تلقی می شود. این فقدان همچنین ممکن است امنیت غدایی را هم تحت تاثیر قرار دهد.

 

در این اعماق هر چیزی به کندی رشد می کند.

 

دکتر سیمون کریپس مدیر برنامه های مربوط به دریاهای مورد خطر واقع شده یWWF  می گوید: توجه زیادی به حفاظت مرجان های استوایی (گرمسیری) به خاطر اهمیت آنها برای شیلات، تنوع زیستی و بخاطر منافع اقتصادی که آنها برای انسان به ارمغان می آورند، شده، اما به هیچ وجه مرجان های آب سرد کم اهمیت تر از مرجان های استوایی نیستند. او همچنین می گوید: توسعه ی تحقیقات و حفاظت بهتر به شدت مورد نیاز است تا از تخریب جبران ناپذیر این زیستگاه های آسیب پذیر و کند رشد جلوگیری کرد.

در نتیجه ی تلاش موسسات علمی مختلفی که به افزایش آگاهی نسبت به اهمیت مرجانهای آب سرد کمک کرده اند، موفقیت هایی در زمینه حفاظت از این مناطق باارزش حاصل شده است. اما کارهای بیشتری نیاز است. چرا که مرجانهای آب سرد تنها فوق العاده زیبا نیستند، بلکه برای تنوع زیستی در اعماق دریا نیز مهم هستند. و هنوز چیزهای زیادی در مورد آنها برای کشف شدن وجود دارد. صید ترال عمقی که تخریب کننده است در ناحیه هایی که این مرجانها زندگی می کنند باید متوقف شود . اگر ریف ها را تخریب کنیم دیگر برای همیشه رفته اند. . .   

           

 

مکانهایی که در آنها مرجانهای مربوط به آب سرد مشاهده شده.

 

U.S. Navy Marine Mammal program

 برنامه پستانداران نظامی نیروی دریایی آمریکا

 

Û     ترجمه: ایکار

          هر کسی با سگ های گشت حفاظتی آشناست. حتی ممکن است بدانید که به خاطر حس بویایی بسیار قوی جهت کشف مواد مخدر ،بمب ها یا مین های زمینی مورد استفاده قرار می گیرند . اما یک سگ درکشف مین های دریایی چندان موثر نخواهد بود. مین های دریایی بسیار پیچیده هستند ،سلاح های گران قیمتی که به منظوراستفاده در اقیانوس طراحی شده اند تا بتوانند کشتی ها را غرق ،کرافت های زمین پیما را ویران و افراد را مجروح کرده یا ازپای در آورند. مین های دریایی به گونه ای ساخته شده اند که براحتی خنثی نمی شوند و باوجود فعالیت امواج یا رشد آبزیان بر روی آنها و برخورد با آن ها کار دشوار تر می گردد. مین های دریایی اگر شناسایی نشوند، می توانند سلاحهای مرگبار و ویرانگری باشند.اما نیروی دریایی آمریکا دریافته است  همانطور که حس بویایی قوی سگ ها آنها را برای کشف مین های زمینی موثر نموده ، حسگرهای بیولوژیک دلفین ها که موقعیت پژواک Echolocation )   ( نام دارد ، دلفین ها را به گونه ای خاص قادر به شناسایی مین های دریایی کرده به طوری که می توان آنها را پاکساری نموده و یا اجتناب نمود.

          پستانداران دریایی دیگری چون شیردریایی کالیفرنیا نیز توانایی علامتگذاری و بیرون آوردن اشیا را در اقیانوس برای نیروی دریایی آمریکا به نمایش گذاشته است. در واقع پستانداران دریایی آنچنان دارای اهمیت خاصی برای نیروی دریایی آمریکا هستند که برنامه ای مفصل جهت مطالعه ، آموزش و به کارگیری نظامی آنها انجام شده.این چیزی است که برنامه پستانداران نظامی نیروی دریایی Navy Marine Mammal Program  نامیده می شود .  

 

دلفین در حال گشت