مرجانهای باستانی خارگ موزه ای طبیعی در خلیج فارس
خلیج فارس شهرت عظیم خود را در جهان قدیم زمانی بدست آورد که دریانوردان فنیقی در سفرهای بازگشت ازاین منقطه، با خود ظروف مملو از مایع سیاه و بدبویی را به اروپای آن زمان سوغات بردند که برای روشنایی و گرما بکار برده می شد. در حقیقت خلیج فارس و نفت ارتباط لایتزالی با یکدیگر دارند. در آثار تاریخی کهن جهان، به کرات از خلیج فارس و زندگی پیرامون آن اشارات مفصلی شده است.
اما به دقت که بنگریم در خلیج فارس چیزهای دیگری هم هست که صرف نظر از نفت می تواند گواه قدمت و نشان اهمیت و موجب تحریک استعمارگران تاریخ نسبت به این نقطه از نقشه بوده و باشد. سواحل مناسب برای پهلوگیری کشتی های عظیم، منابع آب آشامیدنی شیرین جهت دریانوردانی که از این مسیر می گدشته اند، بازار مناسب جهت خرید و فروش کالاهایی چون گیاهان دارویی، انواع ادویه، آهن آلاتی چون روی، فولاد، قلع، سرب و مهمتر ازهمه مروارید و حتی برده های آفریقایی. البته اینها تنها کالاهایی است که کمپانی هند شرقی هلند (VOC) در خلال سالهای 1750 تا 1766 میلادی در نقاط مختلف خلیج فارس از جمله تجارتخانه ی خود در جزیره خارگ داد وستد کرده است.
با وجود اینها و علی رغم سالها زیر و روشدن خاکهای زرخیز خارگ، همچنان می توان فسیل هایی را که بی شک مربوط به هزاران سال پیش هستند، در گوشه و کنارجزیره و بر پیکره ی صخره های خارای مرجانی مشاهده نمود. در واقع نمونه ای از این فسیل ها که در جزیره به وفور یافت می شوند، مربوط به توتیای دریایی است. توتیا یا خارپشت دریایی که در میان اهالی جزیره به «زوزو» یا «خارخارو» معروف است، در اعماق کم و معمولا بر ماسه های کف دریا یا مرجانها و در فواصل معینی از یکدیگر زندگی می کنند. این موجودات که توسط تیغ های خود، حرکت می کنند، جهت تغذیه از بازوهایی که در میان این تیغها یا خارها نهفته استفاده می کنند. معمولا از ماسه ها و مواد غدایی شناور در اطراف خود تغدیه می کنند. اما با همه ی اینها کمتر کسی از ارتباط این فسیل ها با توتیاهای دریایی امروز آشنایی دارد.
