چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشي دربان به انتظار ِ توست و
	اگر بي‌گاه

آيينه‌يي نيک‌پرداخته تواني بود
	آن‌جا

تا آراسته‌گي را
 

پيش از درآمدن
	در خود نظری کني

که آن‌جا
	تو را
		کسي به انتظار نيست.

که آن‌جا
	جنبش شايد،
		اما جُمَنده‌يي در کار نيست:

تنها تو
	آن‌جا موجوديت ِ مطلقي،

«ــ دريغا
	ای‌کاش ای‌کاش
		قضاوتي قضاوتي قضاوتي

چون هُرَّست ِ آوار ِ دريغ
	مي‌شنيدی:

«ــ کاش‌کي کاش‌کي
	داوری داوری داوری

 □
 بدرود!
بدرود! (چنين گويد بامداد ِ شاعر:)
رقصان مي‌گذرم از آستانه‌ی اجبار
شادمانه و شاکر.
 

 از بيرون به درون آمدم:
 

از منظر
	به نظّاره به ناظر. ــ

من به هياءت ِ «ما» زاده شدم
	به هياءت ِ پُرشکوه ِ انسان

از توان ِ درخت و پرنده و صخره و آبشار
	بيرون است.

و منظر ِ جهان را

به وداع
	فراپُشت مي‌نگرم: