ایکاریوس

تا بعد

icarius — Mon, 19 Oct 2009 08:36:04 GMT

تاخیر در به روز رسانی وبلاگ

سلام به همه ی دوستانی که همواره در مدت ۷ سال وبلاگ نویسی ام با نظرات و ایده های سازنده یا انتقادهای زنده خویش به من لطف داشته ند. مدتی بود که فرصتی دست نمی داد تا حتی برای پاسخ نهادن به کامنت های دوستان خوب و همیشگی تشکری در خورند داشته باشم. و این میوه ی تلخ همان زندگی در عصر پرتلاش و تکاپو و پرهیجان امروزی است که تو حتی دیگر فرصتی برای دوستی ها نمی یابی یا آنچنان به روزمرگی ها دچار می شوی که دیگر از یاد می بری که آن بالادست و آن ریاست ها به چه مشغول اند، چه رسد به دوستی ها رسی. خوشبختانه به لطف همین دوستی ها و با تشویق های سازنده بهترین دوستان، امروز سعی می کنم که خود را برای شرکت در آزمون کارشناسی ارشد مترجمی زبان آماده کنم و امیدوارم با دعای خیر شما دوستان به این مهم دست یابم. هرچند که این درس خواندن ها و این مدرک گرفتن ها در این مجمع تو را و مرا هیچ سود نبخشد. . .

۳۰ سپتامبر روز جهانی ترجمه گرامی باد

icarius — Wed, 30 Sep 2009 09:47:18 GMT

۳۰ سپتامبر روز جهانی ترجمه گرامی باد

به مناسبت روز جهانی ترجمه، Unisfair در اقدامی جالب نخستین کنفرانس مجازی ترجمه را با هدف آموزش و دریافت شیوه ها و نظریات جدید ترجمه، آشنایی همکاران مترجم، یافتن مشتری های ترجمه، و بسیاری موارد دیگر برگزار می نماید. جهت شرکت و یا ارائه مقاله در کنفرانس مجازی ترجمه به سایت http://www.proz.com/virtual-conferences مراجعه نمایید. حضور در این کنفرانس ۱۲ ساعته که در روز 30 سپتامبر و درساعت ۱۰ به وقت گرینویچ برگزار می شود برای عموم رایگان است.

نوستالژی به دریا

icarius — Sun, 06 Sep 2009 10:49:18 GMT

نوستالژی به دریا

قرار نیست امروز درباره این عکسها توضیحی دهم. یعنی خوب یا بد فکر می کنم بهتر است که بیننده خود برداشتی از آنچه می بیند برای حداقل خودش داشته باشد. البته عکسها در رنگ و زاویه تفاوت بسیار دارند. اما بی ربط نبوده اند و دست کم من به تناسبی میان آنها رسیده ام.

درگذشت عبدالحسین شریفیان مترجم و داستان نویس شهیر بوشهری

icarius — Tue, 25 Aug 2009 11:13:18 GMT

درگذشت عبدالحسین شریفیان

مترجم و داستان نویس

همین تازگی ها بود که خبر ناگوار از دست دادن سیدرضا سید حسینی مترجم نامی، جامعه ادبی کشور را داغدار نمود. اما این روزها باز هم شاهد از دست دادن یکی دیگر از مترجمان ارزشمند و مشهور یعنی عبدالحسین شریفیان بودیم که در عمر ادبی خویش بیش از شصت ترجمه را به خوانندگان ایرانی تقدیم کرده است.

عبدالحسين شريفيان مترجم پيشكسوت سال ۱۳۰۵ در بوشهر متولد شد. پدر و پدر بزرگش ناخدا بودند و بر كشتي‌هاي معين التجار درياها را مي پيمودند. شريفيان هم چون بسياري ديگر از بزرگاني كه از بوشهر برخاسته‌اند محصل مدرسه سعادت بود. يكي از چند مدرسه ايران كه به شيوه‌اي مدرن در آن روزگار اداره مي‌شد.

شريفيان جوان براي ادامه تحصيل تا اخذ ديپلم راهي شيراز مي شود. سال‌هاي آخر دبيرستان است و ميل به ترجمه سبب مي‌شود تا به اين وادي كشيده شود، به نحوي كه براي روزنامه ديواري دبيرستان هم مطلب ترجمه‌اي مي‌نويسد. وي در اين زمينه مي‌گويد:

«در آن سال ها به دليل شرايط بد آب و هوا و زندگي در بوشهر كمتر دبير ليسانسه‌اي حاضر مي‌شد محل خدمت خود را در آن شهر انتخاب كند به همين دليل اكثر كساني كه در دبيرستان‌هاي شهر درس مي‌دادند فارغ التحصيلان دانشسراي مقدماتي بودند. در مورد آموزش زبان هم اوضاع بدتر بود چونان كه ما معلمي داشتيم كه حقيقتاً زبان بلد نبود ولي درس مي داد. من از بدو آموختن زبان تا زماني كه به شيراز رفتم هر چه آموخته بودم از اولين معلم ام ميرزا محمد رحيم بوشهري بود كه ايشان هم در هندوستان درس خوانده بود و بعد از فوت او ما مانديم بدون معلم زبان دان واقعي»

شريفيان دوران آموختن تكميلي زبان انگليسي را در دوران دبيرستان كه با برخي از انگليسي‌ها حشر و نشري داشت و در دوران سربازي طي كرد. او كه ميل بسيار به آموختن زبان داشت در دوران سربازي هم در بخش ترجمه ميسيونري آمريكا مشغول شد و پس از گذراندن دوره هاي آموزشي سربازي و گرفتن درجه افسري به عنوان مترجم يكي از افسران آمريكايي كه در دانشگاه جنگ تدريس مي‌كرد مشغول به كار شد.

شريفيان پس از پايان دوران سربازي به استخدام يك شركت ژاپني در مي‌آيد و فعاليت خود را به عنوان مترجم حرفه‌اي آغاز مي‌كند. فعاليتي كه تا سال ۶۲ و افول حضور گسترده شركت‌هاي خارجي در ايران ادامه مي‌يابد. در اين بين او در دانشكده زبان‌هاي خارجي دانشگاه تهران تلاش مي‌كند تا ادامه تحصيل دهد كه بر اثر فشار كاري و البته در اين ميان ازدواج ،دانشگاه او را جا مي گذارد و او دانشگاه را رها ميكند.

با اين حساب وي روزها به ترجمه متون اداري ونامه‌ها در اداره خود مشغول مي‌شود و شب‌ها به ترجمه رمان و داستان مي‌پردازد. شريفيان از جمله مترجمان شناخته شده برخي از نشريات معروف آن دوران چون فردوسي، كيهان هفته و يا اميد بوده است. شریفیان در سالهای عمر ادبی خود بیش از ۶۰ کتاب ترجمه و هشت داستان کوتاه به چاپ رساند که از ترجمه‌های او می‌توان به "اساطیر جهان: داستانها و حماسه‌ها"، "خوشه‌های خشم"، "ماشین زمان" و "دمیان" اشاره کرد.

وي عمده رمان‌هاي هرمان هسه، رمان نويس انگليسي را برگردان فارسي كرد كه برخي از آنها از سوي انتشارات اساطير به بازار كتاب عرضه شد. سال 1382 به خاظر عمري تلاش در ترجمه فارسی رمان‌هاي مهم دنيا مراسم نكوداشتي باحضور برخي از همراهان ودوستان شناخته شده شريفيان، از جمله نجف دريابندري، در بوشهر برگزار شد.

شريفيان صبح دوشنبه 26 مرداد در سن 83 سالگي در تهران درگذشت.

سرانجام گربه ها

icarius — Thu, 20 Aug 2009 20:05:18 GMT

کنجکاوی گربه را می کشد

گربه ها و سگ ها همواره در ادبیات مورد توجه بوده اند. و در واقع در دو اکستریم مقابل قرار گرفته اند، یکی گربه که نماد کنجکاوی و جوینده ی حقیقت و از نظر من آینه ی انسانی است که در مقابل ناعدالتیهای موجود سر تسلیم فرود نمی آورد. و همواره در تلاش و تکاپو است برای بهبود اوضاع. اما سگ نماد انسانی است که ظلم را پذیرفته و تلاشی هم برای بهبود اوضاع خویش ندارد. او به یک تکه استخوان راضی است و تن به پذیرش ناعدالتی های موجود می دهد و به زندگی در شرایط ناملایم نیز راضی است. و این چنین می شود که گاهی اوقات زندگی در شرایط نا ملایم را "زندگی سگی" تعبیر می کنند. این نوع زندگی می تواند همان زندگی فردی یا حتی زندگی در دامنه یک خانه بزرگ همچون یک کشور باشد.

این تضاد در شخصیت گربه و سگ به خصوص در ادبیات انگلیسی تا آنجاست که حتی در داستانی کارتونی به نام "گربه سگ"، به بررسی تضادهای رفتاری و نوع زندگی و تصمیم ها و رویکردهایی که هر کدام در شرایطی خاص اتخاذ می کنند، پرداخته شده است.

اما آنچه که در مورد این دو موجود یا این دو شخصیت، جالب توجه است سرانجام و آینده ای است که در انتظار آنهاست. در واقع گربه ها سرنوشتی جز مرگ و فقدان جسمی ندارند و این همان مفهومی است که در ادبیات انگلیسی حتی ضرب المثل شده است. و به قول آنها، Curiosity kills the cat. خواه به حادثه باشد خواه به جبر خانه ای که در آن زیست می کنند. و سگ ها نیز با رویکردی که پیش می گیرند همواره در رفاه و خوشبختی ظاهری هستند، حال آنکه در عمق وجودشان از همان زندگی سگی رنج می برند. اما گربه ها گرچه طعم مرگ را هم چشیده باشند، اما پایان ناپذیر و تکرار شونده اند.

see the sea

icarius — Wed, 12 Aug 2009 08:46:18 GMT

See the Sea

photo-text by: Icarius

The wave, when it comes

it sounds that the white hands of the ocean try to catch you, they seem strong, and very hard to fight with

but when it goes

it leaves you very easy, like a loser trying to show reluctance for the fight

اینجا هم خانه ی توست ژنرال استرزل

icarius — Sun, 02 Aug 2009 23:14:18 GMT

اینجا هم خانه ی توست ژنرال استرزل

نگارش و تصویر: ایکاریوس

مکان: باقت قدیم بوشهر و کلیسای ارامنه

یکی از مواردی که در سفرهای گوناگون سعی کرده ام نگاهی به آن داشته باشم معماری و بافت شهرهایی است که از آن دیدن می کنم. خوشبختانه تنوع جغرافیایی و اقلیمی در نقاط مختلف کشور این فرصت را فراهم آورده است که در هرکجای ایران بتوان عمارت های باشکوه و معماریهای بی نظیری را یافت برای دیدن و احیانا عکس گرفتن.

گرچه امروز اکثر شهرهای ایران از نظر من اصالت و قدمت بومی و فرهنگی خویش را از نظر معماری تا حدودی از دست داده اند و ساخت و سازهای بی رویه، بسیاری از شهرها را به محیط های خوابگاهی تبدیل کرده است، اما در جاهایی که بناها و عمارات تاریخی را مرمت و بازسازی و حفظ کرده اند، می شود گوشه هایی از معماری باشکوه و مستحکم ایرانی را دید.

گرچه برای انسان مترقی و مصزف گرا و مارک پوش امروزی آن هم در جامعه ی ما که هر روز به رنگی است تازه و بی آنکه از خود فرهنگی داشته باشیم و احیانا لباسی در خورند صادرات به آن سوی آبها، ایستادن و کوبیدن بر پاشنه چنین درب هایی کهنه، کاری است ناخوشایند و مردود.

و نیز دیگر آنچنان درگیر روزمرگی ها و دخل و خرج های زندگی اقساطی شده ایم که دیگر نه نیازی داریم به نشستن در پشت این پنجره های چوبی و شیشه های رنگارنگ و نه اینکه اصلا دغدغه ی ترقی اجازه ی زندگی در چنین خانه هایی را می دهد.

و اینگونه است که خاطرات کودکی را در تاریکی خانه های کهن رها می کنی و با پولی که از فروش این خانه ی کهن به سازمان میراث فرهنگی دریافت کرده ای رهسپار خانه ای نو در بهترین نقطه ی شهر می شوی.

و من در این اندیشه ام که شاید این عکس نمونه ای باشد از آخرین تصاویری که این چنین بچه ها را بی قضاوت در نگاهشان نسبت به اطراف نشان می دهد و معلوم نیست که همین بچه ها فردا وقتی که بزرگ شدند اصلا یادی هم از این دیار قدیمی و روزهای خوش کودکی شان در بافت قدیم، داشته باشند.

و تو هرچقدر هم که عجله داشته باشی برای فرار از کودکی هایت که در اینجا سپری کردی باز ناگزیر به گذشته سر خواهی زد

و خواهی دید که خانه های کودکی را هرچند سست و قدیمی، دوست خواهی داشت.

به هر حال، اینجا هم خانه ی توست ژنرال استرزل!

اینجا آخر دنیا نیست

icarius — Fri, 10 Jul 2009 06:47:18 GMT

اینجا آخر دنیا نیست

نگاارش و تصویر: ایکاریوس

این روزها آنقدر هوا ألوده هست که به سختی می شود تنفس کرد چه رسد به اینکه اصلا بتوان نگاهی به اطراف داشت و اصلا جلویت را دید. و این برای ما که نه اما برای عده ای چه خوب شده! همین که تو نتوانی ببینی و به هر طریق تو اگر نبینی یا ببینی و سکوت کنی می شوی یک آدم خوب و سر به راه و کسی که شایسته ی ستایش خواهی بود. پس سکوت کن و یا اصلا ساعتی از این فضا بگریز و به دنیای زیرین سفر کن.

گرچه در این دنیای آبکی هم اگر سکوت را بشکنی و لب به فریاد بگشایی خواهی دید که تو را پرپر خواهند کرد همانها که تو را به کمین نشسته اند.

و تو البته باز تشکیل می شوی و سبزی ات دوام می یابد و من این را در همین دنیای آبی دیده ام

و سبز بزرگتر خواهد شد

و حتی دریای سبز گل خواهد داد

و مرجان ها باز فضای خالی دریاها را پرخواهند کرد

و نردبان های ترقی باز نمایان خواهند شد

و تو به ساحل راه خواهی یافت

تنها بدان که اینجا اخر دنیا نیست

آخرین گل - داستان تصویری از جیمز تربر

icarius — Wed, 01 Jul 2009 13:58:18 GMT

آخرین گل

نگارش و تصویر: جیمز تربر

ترجمه: دکتر صالح حسینی

منبع تصاویر: http://www.ommas-aarden.net

بر کسی پوشیده نیست که جنگ جهانی دوازدهم

برای ندا آقا سلطان که بی رحمانه در خرداد خونین کشته شد

icarius — Thu, 25 Jun 2009 18:43:58 GMT

صید حلال

برای ندا آقا سلطان شقایقی که بی رحمانه در خرداد خونین ۸۸ پرپر شد

شمس لنگرودی

برای دخترم ندا آقا سلطان

دخترم

سنت شان بود

زنده به گورت کنند

تو کشته شدی

ملتی زنده به گور می شود.

ببین که چه آرام سر بر بالش می گذارد

او که پول مرگ تو را گرفته

شام حلال می خورد.

تو فقط ایستاد ه بودی

و خوشدلانه نگاه می کردی

که به خانه ات بر گردی

اما دیگر اتاق کوچک خود را نخواهی دید دخترم

و خیل خیال های خوش آینده

بر در و دیوارش پرپر می زنند.

تو مثل مرغ حلالی به دام افتادی

مرغی حیران

که مضطربانه چهره ی صیادش را جستجو می کند

تو به دام افتادی

همچون خوشه ی انگوری

که لگدکوب شد

و بدل به شراب حرام می شود.

کیانند اینان

پنهان بر پنجره ها، بام ها

کیانند اینان در تاریکی

که با صدای پرنده ی خانگی

پارس می کنند.

کشتندت دخترم

کشتندت

تا یک تن کم شود

اما تو چگونه این همه تکثیر می شوی.

آه ندای عزیز من

گل سرخی که بر گلوی تو روییده بود

باز شد

گسترده شد

و نقشه ی ایران را در ترنم گلبرگ هایش فرو پوشانید

و اینانی که ندا داده اند

بلبلانند

میلیون ها تن که گرد گلی نشسته

و نام تو را می خوانند.

یعنی ممکن است صداشان را که برای تو آواز می خوانند نشنوی

یعنی پنجره ات را بستند که صدای پیروزی خود را هم نشنوی

ببین که چه آرام سر بر بالش می گذارد

او که صید حلال می خورد.

1/4/ ١٣٨٨