ایکاریوس

رو در رو با کوسه ها

icarius — Mon, 06 Oct 2008 16:15:06 GMT

Face to face with sharks

Interview with an international Underwater Cinematograph – Charles Maxwell

هفته پیش مصاحبه ای داشتم با چارلز ماکسول، عکاس و فیلمبرداربین المللی زیر آب در آفریقای جنوبی که خوشبختانه به لطف دوستم حمیدرضا بناری در هفته نامه نسیم جنوب به چاپ رسیده است. پس گفتگو این است:

چارلز ماکسول یک تصویربردار زیرآب است که در کیپ تون، ،آفریقای جنوبی فعالیت دارد و به عنوان یک عکاس و عاشق محیط زیست دریا، مدت 35 سال است به تصویربرداری و عکاسی زیرآب فعالیت دارد و تا کنون مستندهای مختلفی را برای شبکه BBC و موسسه نشنال ژئوگرافیک و شبکه دیسکاوری تهیه کرده است. بخشی از گفتگوی زیر برگرفته از مصاحبه مجله نشنال ژئوگرافیک است با وی و مابقی نیز حاصل گفتگوی ما با اوست که مشتاقانه از تجربیاتشان در دریا سخن گفتند و بخشی از عکسهای جدید خود را نیز در اختیار ما گذاشتند.

- به طور خلاصه، از نظر خودتان چارلز ماکسول چه کسی است؟

من واقعا یک آدم خیلی معمولی هستم. همیشه عاشق دریا و حیوانات و ماهیهایی که در آن زندگی می کنند بوده ام. و خوشبختانه زندگی در کیپ تون – در گوشه جنوبی آفریقای جنوبی – این فرصت را به من داده است که بتوانم درست نزدیک خانه ام غواصی های باشکوه داشته باشم. با اینکه 40 سال است که غواصی می کنم، اما هنوز هم وقتی که قایقم را برای یک غواصی به "فالس بی" می برم، لذت می برم. فالس بی در مرز اقیانوس های هند و اطلس است و از لحاظ زیست دریا بسیار غنی است. با این حال جای چندان راحتی برای غواصی نیست. برعکس خلیج فارس که دریا همیشه آرام و شفاف و گرم است، اینجا همیشه وضعیت فرق دارد. معمولا آب سرد است و دمای آن در حدود 14 درجه سانتیگراد است. البته هرچه در امتداد شمال به سمت موزامبیک می روید آب گرمتر می شود.

- چطور شد که وارد دنیای تصویربرداری زیرآب شدید؟

من غواصی رو از سال 1968 شروع کردم و خیلی زود به عکاسی از موضوعات ثابت و بی تحرک در زیرآب علاقه مند شدم. اون موقع وسایل مطمئن امروزی هم نبود و همیشه دوستانی که توی قایق بودند شاکی بودند، چون مجبور بودند مسیر من را از بالای آب دنبال کنند و فلاشهایی رو که بعد از هربار استفاده من در زیرآب، خراب می شد، برايم عوض کنند. بعد از آن خیلی علاقه مند شدم به کاوش غارهای زیرآب و در سال 1987 از من دعوت کردند تا رهبری یک تیم غواصی رو جهت کاوش غار "دراگون بریز" برعهده بگیرم. دراگون بریز یکی از بزرگترین دریاچه های زیرآب جهانه و در نامیبیای شمالی که یک کشور کم جمعیت در همسایگی آفریقای جنوبیه قرار داره. در اون ماموریت با جرالد فاور، فیلمساز سوئیسی آشنا شدم که جهت تهیه مستندی از ماجراجویی ما آمده بود. ما دوستای خوبی با هم شدیم و من در کار سخت نورپردازی آن هم در محیط یک غار زیرآب بهش کمک می کردم. بلافاصله بعد از پایان کار و برگشت به "کیپ تون" یک دوربین فیلمبرداری 8 میلی متری خریدم که اون روزها دارای "کیفیت پخش تلویزیونی" بود. وقتی که اولین کارم درآمد واقعا هیجان زده شدم. یه فیلمبرداری بود از لوله های ترکیده ی فاضلاب که به دریا می ریخت و من برای بخش لطمه های زیست محیطی در یکی از شبکه های تلویزیونی افریقای جنوبی تهیه اش کردم. بنابراین اولین کارم فیلمبرداری از فاضلاب بود. بعد از اون کارها کم کم خوب شد و خوشبختانه تا امروز خوب بوده است.

- برای واردشدن به این حرفه چه نوع آموزش های رسمی دیده اید؟

من یک غواص حرفه ای هستم. عکاسی و فیلمبرداری را بعدها به خاطر سرگرمی انتخاب کردم که البته آخرش از غواصی حرفه ایم که مهمترین منبع درآمدم بود، پیشی گرفت. و این یکی از بهترین چیزهای مربوط به شغلم هست که هیچ چیزدیگه ای نمی تونه جای این تجربه رو بگیره.

- شما از چه نوع وسایل یا تجهیزاتی استفاده می کنید؟

در حال حاضر بیشتر از دوربین های DVCAM زیرآب استفاده می کنم، چون کیفیتشون برای پخش تلویزیونی قابل قبوله و دوربینهاش هم جمع و جور و ارزونه. با دوربین های فیلمی 16 و 35 میلی متری هم فیلم گرفتم، اما شخصا اون حالت سنتی بودن دوربین های کوچک رو بیشتر ترجیح میدم. گام بعدی برای من، فرمت جدید HD است که باید انشاالله در یک دوربین جمع و جور وارد بازار بشه. سعی می کنم همیشه با جدیدترین تجهیزات پیش برم، نه فقط در مورد دوربین بلکه در مورد تجهیزات نورپردازی، محفظه ضدآب و وسایل ارتباطی زیرآب. الان از محفظه Amphibico و نورافکن های Kowalski Xenon استفاده می کنم. خوشبختانه یک تکنسین دریایی رو می شناسم که تمام تجهیزات تخصصی منو طراحی و تولید می کنه. مثلا towcam که قراره در فیلمبرداری از خشم کوسه ها که می خوام همین زمستون برای نشنال ژئوگرافیک کار کنم، ازش استفاده کنم. یه انبار دارم پر از تجهیزات پیشرفته و عجیب غریب.

- آفریقای جنوبی برخی از بی نظیرترین و دست نخورده ترین آبهای ساحلی رو داره. چه چیزیش بیشتر از همه برای شما مهمه؟

آفریقای جنوبی از لحاظ تنوع زیستی دریا بسیار متنوعه و از جنگلهای کلپ در آبهای سرد جنوب کیپ گرفته تا آبهای نیمه استوایی کوازولو- ناتال متغیره. و این امر به دلیل وجود دو جریان قدرتمند اقیانوسی ست که یکی جریان اقیانوسی بنگوئلاست که از جنوب اقیانوس اطلس در امتداد ساحل شرقی به سوی شمال حرکت می کنه و یکی دیگه جریان گرم موزامبیکه که در امتداد ساحل شرقی به سوی جنوب سرازیر می شه. این دو جریان در کرانه های آگولهاس تلاقی می کنند و در هم می آمیزند. و نتیجه این می شه که در ساحل آفریقای جنوبی شما می تونید کوسه های آفتابگیر و نهنگ های جنوب، کوسه نهنگ ها و ریف های مرجانی رو همگی در یه منطقه کوچیک مشاهده کنید.

- کمی از خانواده تون بگید و اینکه عکس العمل اونا نسبت به حرفه شما چی هست؟

من ازدواج کردم و دو پسر و یه دختر دارم. همشون غواصی می کنند، اما عشقشون جای دیگه ای ست. اما این قضیه زیاد نگرانم نمی کنه و اگر چه خیلی خوبه که شغلم رو به اونا انتقال بدم اما معتقدم که اونا باید خودشون به دنبال سرنوشتشون باشن. گاهی اوقات که تصویربرداریهای سختی از کوسه ها دارم، همسرم خیلی نگران می شه اما چون من اصول سفت و سختی رو از نظر ایمنی رعایت می کنم، این نگرانی خیلی کم پیش میاد. شغل من هیچ وقت نمی تونه بدون خطر باشه، اما باید علی رغم دستیابی به بهترین نتیجه در کار، این خطرها رو هم به حداقل رسوند.

- چه فرقی هست بین دنیای زیرآب و دنیایی که در اون زندگی می کنیم؟

زیرآب بودن درست مثل اینه که تو یه دنیای دیگه باشی. به جز صدای حباب غواص ها و ترق تروق موجودات مرجانی، تقریبا هیچ صدای دیگه ای نیست. نهنگ ها، دلفین و شیرهای آبی در زیرآب کاملا شلوغ و پرسر و صدا هستند. چون صوت در آب به دلیل چگال بودن آب سریع تر از صوت در هوا سیر می کنه، بعضی وقت ها صدای نهنگ های گوژپشت رو می شنوم که کیلومترها از من فاصله دارند. صداشون رو می شنوم اما نمی دونم کجا هستند یا دارند چه کار می کنند.

- اگر قرار باشه پیام ویژه ای رو به خواننده های ایرانی این گفتگو بفرستید، دوست دارید چه چیزی بگید؟

شما در کشوری زندگی می کنید که سرشار از تاریخ زیباست و قدمتش به هزاران سال می رسه: خواستگاه تمدن. برای واقعا باعث افتخاره که صحبتهام قراره به زبان فارسی ترجمه بشه. در جایی می خوندم که زبان فارسی باستان رو تو کتیبه های به جامونده از سلسله هخامنشیان پیدا کردند. یعنی سلسله ای که تقریبا 2600 سال پیش فرمانروای سرزمینهای قلمرو آریایی ها (که اسم امروزی ایران از اون گرفته شده ) بود. منظورم اینه که زبان شما از تاریخی بسیار طولانی تر نسبت به زبان انگلیسی که من به اون صحبت می کنم برخورداره.

- و حرف آخر شما؟

برای شما و همه ی هموطنای ایرانی تون تو این روزهای سخت و پرفراز و نشیب بهترین آرزوها رو دارم. کار سخت ترجمه هم بر عهده ی توئه که البته می بینم انگلیسیت خیلی خوبه ، پس زیاد مشکلی نداری. راستی آدرست هم همینه که گفتی؟ می خوام چندتا DVD از کارهام رو برات بفرستم.

مقاله در نسیم جنوب

حاج تبریزی در گذشت

icarius — Fri, 26 Sep 2008 08:35:18 GMT

آخرین تبعیدی خارگ، آزاد شد

حاج تبریزی یا آخرین بازمانده ی تبعیدیهای جزیره را دارند به خاک می سپارند و بچه هایش غم دنیا را بردوش دارند که از بلندگوی آرامگاه می شنوی " به اطلاع اهالی محترم جزیره می رساند که مراسم راهپیمایی روز جهانی قدس فردا راس فلان ساعت در فلان جا برگزار می شود. . . حضور شما موجب. . . " و اطلاعیه که تمام می شود دوباره قرآن پخش می شود. و تو در کنار گود ایستاده ای و تدفین کسی را نظاره می کنی که روزی خود بر گود تنها زورخانه ی باستانی در خارگ مرشد بود. حاج تبریزی را سال ۱۳۳۲ به خارگ تبعید کرده بودند و لابد شنیده ای که از پیروان شهید نواب صفوی بود و در هجوم وحشیانه ی ساواک به تیر مجروح شد و فردای آنروز برای همیشه تبعید شد به خارگ.

و آنقدر ماند در خارگ که همرزمانش انتقام گرفتند و شاه سرنگون شد. ندای انقلاب شاید روحی تازه در او بخشیده بود و احیانا او را در ادامه ی راه ثابت قدم تر کرده باشد اما دیگر سی سال گذشته بود از خاطره ی اولین روز آمدنش به خارگ و حالا "چنگیز اصلانی" پنجاه ساله بود و به دلیل شدت مجروحات و ضعف جسمی ناشی از زندگی در دخمه های جزیره، دیگر توان برپاساختن شغلی یا اشتغال به کاری را آنچنان که باید نداشت.

و آن روزها هم گذشت. و سال های زندگی در خارگ به پنجاه رسید و دریغ که هیچ کس ندید و نشنید از آمدن مسئولی به دیدار "یار با وفای نواب صفوی". حتی برای او که جانش را به آزادگی ملت فدا کرده بود و از خانواده و شهر و دیار خویش جدا مانده بود، نه کلبه ای ساختند نه دستانش را به گرمی فشردند به مهر.

و حال که عمر می رسد به ۸۵ و سالیان تبعید می گذرد از ۵۰ در گوشه ای خفته بر تخت و تنها برای دیدار با معبود لحظه شماری می کرد. و از آمد و رفت لحظه ها در خارگ هیچ ندید جز درد، و از جلوس این و آن بر قدرت، هیچ نگرفت و نخواست، حتی حق.

سرت را بالا می کنی و می بینی که کپه ای خاک اینک بر مزارش خفته است و انگار که مدتهاست از میان ما رفته و آنطرف، همه دوستانی فاتحه می خوانند و به شاهرخ و برادرش تسلیت می گویند. و این چنین زندگی پر مشقت و دردبار مردی که برای عقیده اش جنگید به دید دنیا تمام شد. چه ساده زیست و چه ساده هم رفت. و تو برمی گردی. در راه می بینی که بسیار سبزپوش و آبی پوش و سفیدپوش با کلاههایی بر سر در فلان جا گرد آمده اند و مارش نظامی برپاست و تصویر قدس در هر گوشه ای.

آهوی خارگ

icarius — Wed, 17 Sep 2008 19:50:56 GMT

آهوی خارگ

بگذریم. اینجا آهو دارد به هر حال. چه تعجب کنی چه ساده بگذری و بگویی" آهو که دوتاشان از کنار ماشین ما گریختند"[5] یا به قول برخی بگویی "...در طول سالهایی که از آوردن آنها به جزیره می گذشت هم این جانوران و هم ساکنین جزیره به دیدارهای ناگهانی یکدیگر عادت کرده بودند..."[6] یا اصلا در بمانی که این آهوها از کجا یا از چه وقت در این جزیره ساکن بوده اند. در واقع نخستین کسی که پیدایش آهو در خارگ را مورد تیزبینی قرار داده مرحوم کریم کشاورز است که در سال 1333 در میان زندانیان سیاسی تبعید شده به خارگ گذارش به خارگ افتاده و او هم همچون نویسنده های پیشین، به اجبار قلمی چند راجع به جزیره رانده است. و در مورد آهوان خارگ می نویسد: " . . . قریب دویست آهو هم در تپه و ماهورها ویلانند. درباره پیدایش این آهوها روایات گوناگون شایع است. ماموران پادگان می گویند که بیست سال پیش]1313 [ دریادار بایندر یک جفت آهوی نر و ماده به اینجا آورد و رها کرد و این آهوان از بازماندگان زادولد آن جفت هستند. کدخدا رسولی که از دست نشاندگان خان حیات داودی است می گوید آهوان خارگ نوادگان یک جفت آهوی نر و ماده ای هستند که خان در خارک رها کرده است.

آلبوم تصاویر آهوهای خارگ

گزارش ویژه از بندرگاه آدلهی

icarius — Sun, 07 Sep 2008 07:43:18 GMT

ساحلی که مرواریدها در خاطره دارد

گزارش ویژه: بندرگاه آدلهی

اینجا "ساحل آدلهی" است. (Adelehy) جایی که تا یک قرن پیش یکی ار مهمترین بندرگاه های جزیره بود. طبق شواهد موجود و به گفته دریانوردان قدیمی جزیره، در آن روزها چون منطقه مسکونی جزیره نشینان در نزدیکی محل فعلی " باغ پرندگان" یا " گرین هاوس" سابق قرار داشت و به " چروک" (Charvak) معروف بود، ماهیگیران و دریانوردان و غواصان جزیره رفت و آمدشان به دریا را از این بندرگاه انجام می دادند. چرا که هم نزدیک به سکونتگاهشان بود و هم از عمق نسبتا مناسب و ساحل امنی برای پهلوگیری و نگهداری لنج های شراعی و قایق های آنان برخوردار بود. آنها همچنین برای جلوگیری از سوراخ شدن کف قایق ها ولنج هایشان در صورت اصابت با سنگ های خارای کف این بندرگاه، به هنگام جزر دریا، سنگ ها را مسطح و سطحشان را هم قیراندود کردند.

لطفا بر روی ادامه مطلب کلیک کنید

آقای میراث! اجازه هست؟

icarius — Wed, 03 Sep 2008 15:26:18 GMT

رئیس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان:

رئیس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان:
اجازه ندهید خبرنگاران به محوطه‌ی کتیبه‌ی خارگ نزدیک شوند
رییس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان بوشهر در گفت‌وگوی تلفنی با نماینده‌ این سازمان در جزیره خارگ در واکنشی به حضور جمعی از خبرنگاران نشریات استانی جهت تهیه گزارشی از آخرین وضعیت کتیبه سنگی مخروبه بازمانده از دوره هخامنشیان، گفت: به هیچ عنوان اجازه ندهید که خبرنگاران به محوطه نزدیک‌ شوند و از قفل قفسه‌ای که کتیبه در آن واقع شده است، عکسبرداری نمایند.
دکتر دشتی افزود: به خبرنگاران بگویید ابتدا به مرکز استان بیایند تا با صلاحدید مسئول حراست سازمان مجوز ورود به آن منطقه برایشان صادر شود.
این گفته‌های رییس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان در حالی مطرح شد که ساعاتی قبل از بازدید خبرنگاران از کتیبه 2500 ساله هخامنشی، نماینده‌ این سازمان در جزیره خارگ قول داده بود تا خبرنگاران بدون هیچ گونه مشکلی گزارش خود را تهیه نمایند؛ هر چند تعدادی از خبرنگاران، با سماجت خاص موفق شدند تصاویری از این محوطه تهیه کنند.
شایان ذکر است پس از تخریب این کتیبه، سازمان میراث فرهنگی و گردشگری وسواس زیادی در حفاظت از این اثر باستانی تخریب‌شده به خرج می‌دهد!

به نقل از نصیر بوشهر

به یغما می‌برند جان مرجان‌ها را

icarius — Tue, 02 Sep 2008 08:11:18 GMT

به یغما می‌برند جان مرجان‌ها را

ساخت‌وسازهای بدون ارزیابی زیست‌محیطی مانند اسكله‌سازی، احداث پلت‌فرم، نصب خطوط انتقال نفت و گاز و دستبرد به این ذخایر و ... موجب شده بسیاری از مرجان‌های جنوب كشور نابود شوند.

به گزارش آفتاب، درحالی كه آب‌سنگهای مرجانی متنوع‌ترین اكوسیستم‌های جهان هستند، جدیدترین خبرها از جنوب ایران حاكیست تخریب این ذخایر جهانی به شدت در حال انجام است و سازمان حفاظت محیط زیست نیز علی‌رغم تلاشهای خود، به دلیل نبود گارد ساحلی و امكانات وتجهیزات لازم، هنوز نتوانسته است نظارت كاملی بر آنها داشته باشد، به شكلی كه به گفته مسؤولان این سازمان، بسیاری از شركت‌های نفتی حتی اجازه بازدید از پروژه‌های خود را به این سازمان نداده و عملیات اجرایی برخی طرح‌ها در این زمینه برخلاف گزارش ارزیابی ارایه شده اجرا می‌شود و برخی دیگر هم گزارش ارزیابی ارایه نمی‌كنند.

در جستجوی آزادی

icarius — Thu, 28 Aug 2008 23:07:20 GMT

از وقتی که چشم به دنیا باز کرده ام سالهاست که فنس و حصار را در اطرافم لمس کرده ام. با این حال همیشه در فکر روزی بوده ام که شاید این همه فنس و دیوار و حصار را نبینم. یعنی که آزادی. می بینی؟ برای من آزادی چه معنای غریبی دارد. برای من آزادی یعنی که دیگر برای چیدن یک گل نیازی به پریدن از خارسیم ها نباشد. یعنی که دیگر برای آوردن یک توپ که آن طرف فنس افتاده است، دست و پایت را زخمی نکنی. یعنی که دیگر بچه های آن طرفی، تو را بیگانه نبینند و با تیروکمان سیمی تو را هدف نگیرند. آزادی برای من یعنی که دیگر دور تا دور این سرزمین کوچک را توپخانه ها و برجهای دیده بانی و مردان نظامی نگرفته باشد. برای من آزادی یعنی مرگ یعنی هیچ! آیا روزی از راه می رسی آزادی؟

پراکنده از جنوب

icarius — Tue, 26 Aug 2008 18:26:18 GMT

پراکنده از جنوب

ساحل نعل اسبی

من جنوب ايران را بيشتر از شمالش دوست دارم. تعريف سفر برای مردم ما اين است که "بروند شمال" نشنيده ام که بگويند برويم جنوب يا کوير. حق هم دارند، اينجا آدم خوب و بي دردسر آن است که تابع جمع و جماعت باشد، شهروند خوب آن است که خودش را در تعريف ها و قالب ها جا دهد.

شمال، قشنگ است ولي من زيبايي جنوب را به زيبايي گل خانه ای شمال ترجيح مي دهم. مدتي بود دلم می خواست ببينم اين "نفتي که هرروز سر سفره مان" مي آيد سرچشمه اش چه شکلي است و چطور سر سفره مي آيد. به لطف دوستان عزيزی امکان سفرم به جزيره خارگ فراهم شد. سفر به خارگ مثل سفر به خارجه است، يعني يک نفر يا يک سازمان در آن جا بايد نامه بدهد و شما را دعوت کند تا بتوانيد برويد توی جزيره. اهالي هم کارت تردد دارند.

عکس هایی از دنیای زیر آب - جزیره خارگ

icarius — Mon, 18 Aug 2008 01:45:18 GMT

به تازگی به همراه رفقا عکسهایی از دنیای زیر آب در جزیره خارگ گرفتیم که بد نیست شما هم ببینید. البته به دلیل حجم بالای عکسها و پایین بودن سرعت اینترنت در ایران مجبور شدم سایز عکسها رو کاهش بدم که بالتبع کیفیت هم پایین اومده. با این حال به دیدنش می ارزه فکر کنم.

عکس: مصطفی دهقان
دوربین: دیجیتال ژنیکس مدل فیش آی
همراهان: حسین سفیدزاده - محمد رییسی
مکان عکسبرداری: سواحل شمال شرقی - شمال و جنوب غربی (ایکاریوس) جزیره خارگ
تاریخ: ۲۲ تا ۲۷ مرداد ماه

جلبک های دریایی و آنچه باید بدانیم

icarius — Sat, 19 Jul 2008 23:05:18 GMT

جلبک های دریایی و آنچه باید بدانیم

مصطفی دهقان

ahlejonoob@yahoo.com

اهمیت و کاربرد جلبکهای دریایی از نظر پیشینه تاریخی به قبل از میلاد برمی گردد . در آن زمانها چینیها از صندل های چوبی استفاده می کردند. این کفشها به مرور موجب سفت شدن، ترک خوردن و زخم شدن کف پا می شدند. استفاده از جلبکهای دریایی باعث نرمی و کاهش التهاب پوست و بند آمدن خونریزی از محل زخمها می گردید و حتی خوراکی برخی از آنها ، جهت درمان بسیاری بیماریهای میکروبی وانگلی روده و گواتر استفاده می شد(Teseng1983).